Χρίστος Γούδης Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής

«Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως
σπουδαίας και τελείας…»

Αριστοτέλης

Το πολιτικό σύστημα καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες επιβίωσής του, εν γνώσει των όσων θα επακολουθήσουν σύντομα. Ανίκανο να επωμισθεί τις πραγματικές του ευθύνες έναντι της χώρας, προσπαθεί να μεταβιβάσει την ενοχή της επερχόμενης δραματικής οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης στον αφελή και ελκόμενο από την ματαιοδοξία της ηλικίας του «μικρό αλέξη» τον οποίο το σύστημα, αν χρειαστεί, θα τον αναδείξει με τον τρόπο του, ακόμη και στην «πρωθυπουργία»! Με άλλα λόγια, αδιαφορεί για την καταστροφή που θα επέλθει από μια, ολιγοήμερη έστω, ανάδειξη του τΣΥπΡΙΖΑ στην εξουσία, και ευελπιστεί να απαλλαγεί των ευθυνών του και να εξαγνιστεί για τα αμαρτήματά του, φορτώνοντάς τα στο πρόθυμο εξιλαστήριο θύμα και προβαίνοντας εν συνεχεία στην αναγκαία τελετουργική παιδοκτονία.

Όμως το συστημικό εγχείρημα καθίσταται αβέβαιο από την κοινοβουλευτική ανατολή μιας αντισυστημικής λαϊκής οργής η οποία κραδαίνει την δαμόκλειο σπάθη επί της κεφαλής του. Ο πανικός του συστήματος μετά την διαπίστωση ότι οι δυνάμεις της εννόμου τάξεως υπερψηφίζουν, εναρμονισμένες με το λαϊκό αίσθημα, ένα εν δυνάμει τιμωρό λαϊκό κίνημα, επιβεβαιώνει τις ανωτέρω επισημάνσεις, όπως άλλωστε και η σώφρων αποστασιοποίηση του σταλινικού ΚΚΕ από τα επί σκηνής δρώμενα.

Το ελληνικό δράμα πλησιάζει στην λύση του. Αν απαιτηθεί ο «από μηχανής θεός», θα απομένει να δούμε αν αυτός θα είναι ο Ιωσήφ Στάλιν ή ο Ιωάννης Μεταξάς.

Χρίστος  Γούδης
(Λαϊκός  Παρατηρητής)

Κυριάκο Μάτση,
μη μετανοιώνεις ποτέ
γιατί «επισκέφθηκες τον κόσμο
 με αθωότητα και εμπιστοσύνη».

Χρίστος  Γούδης

Η πολυδιάσπαση του πατριωτικού χώρου, η διασπορά δηλαδή των εκφραστών του στο πολιτικό φάσμα, υπήρξε η κύρια αιτία της προσωρινής μου απόσυρσης από την ενεργό συμμετοχή μου στα δρώμενα της ευρύτερης Δεξιάς. Η πολιτική πολυδιάσπαση είναι πάντως ένα γενικότερο φαινόμενο των ημερών που υπερβαίνει τα όρια της Δεξιάς και της Αριστεράς. Η βιαιότητα της σύγκρουσης των πολιτικών οντοτήτων της χώρας με τον αστεροειδή της οικονομικής κατάρρευσης δημιούργησε βαρυτιακές αστάθειες στο εσωτερικό τους, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό τους. Και τούτο διότι μπροστά στην αμεσότητα των προβλημάτων προκρίθηκε, ως κριτήριο επαναπροσδιορισμού της πολιτικής τους, η ακολουθητέα οικονομική στρατηγική αντιμετώπισης της Κρίσης. Οι αντιδικίες και τα ψευτοδιλήμματα περί μνημονίων και αντιμνημονίων, λόγω της άρνησής τους να κοιταχτούν στον καθρέφτη, δημιούργησαν τις μείζονες εσωτερικές κρίσεις που οδήγησαν στην αυτοδιάσπασή τους, εν ονόματι της επίλυσης της Κρίσης.

 Η Κρίση όμως δεν είναι οικονομική. Η οικονομική κατάρρευση δεν είναι παρά το επιφαινόμενο μιας μακρόχρονης διαβρωτικής υπονόμευσης των θεμελίων της κοινωνίας μας, η οποία εφθάρη και εκφυλίσθηκε εθνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά, ηθικά και ψυχολογικά. Εκεί βρίσκονται τα βαθύτερα προβλήματα της χώρας και αυτούς τους πυλώνες απαιτείται να αναστηλώσει εξ’ υπαρχής μια ανασυνταγμένη, διευρυμμένη και συντονισμένη πατριωτική παράταξη. Μια παράταξη στην οποία κινητήριος μοχλός των πολιτικών της αναφορών και αποφάσεων οφείλει να είναι η εθνική ιδεολογία και όχι τα δεύτερα συνθετικά της τα σχετικά με επιλογές οικονομικών προτύπων (εθνικοφιλελευθερισμός, εθνικοκοινωνισμός και τα συναφή), τα οποία, όταν προβάλλονται απλά και μόνον για να προβληθούν δίκην φωτεινής προμετωπίδας μιας βιτρίνας κενής περιεχομένου, καλύπτουν εν πολλοίς προσωπικές διαφοροποιήσεις, με στόχο την αναρρίχηση στην εξουσία. Γιατί η ακολουθητέα οικονομική στρατηγική είναι πάντοτε συνυφασμένη με συγκεκριμένες επιλογές ελεγχόμενες, κατά την χρονική στιγμή που πρέπει να αποφασισθούν, τόσο από την κοινωνική και γεωπολιτική δυναμική ενός έθνους όσο και από τις αδήριτες διεθνείς συγκυρίες ισχύος που εκ των πραγμάτων περιορίζουν αυτές τις επιλογές.

Το ποιός θα εκφράσει την εθνική ιδεολογία (το ομαιμο, το ομόγλωσσο, το ομόδοξο και ομότροπο) δεν είναι θέμα επίπλαστης ρητορικής και εικονικής πολιτικής πραγματικότητας, αλλά θέμα βαθύτερης εντιμότητας και συνέπειας απόψεων, που μόνον η ζωϊκή δύναμη (vis vitalis) και η ανιδιοτελής νεανική ορμή (élan) του Έθνους των Ελλήνων μπορεί να ενσαρκώσει στην πράξη, «με αθωότητα και εμπιστοσύνη», στις μέρες που έρχονται.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι επικείμενες εθνικές εκλογές πιθανόν να αποδειχθούν ευεργετικές, εάν, μέσα από την συμπίεση που θα προκαλέσει το σοκ των αποτελεσμάτων τους, αποτελέσουν την ροδαυγή (morgenröte), τον καταλύτη δηλαδή της ανάδειξης ενός ομογενούς εθνικού χώρου ο οποίος θα αποτελέσει και τον πυρήνα ανάταξης και επαύξησης του. Κάπως έτσι δημιουργούνται και τα άστρα στο κοσμικό διάστημα, μέσα από τα κύματα σοκ που προκαλούνται από τον εκρηκτικό θάνατο γηραιότερων αστεριών που πνέουν τα λοίσθια. Για να δημιουργηθεί ένας καινούργιος κόσμος, ένας παλιός πρέπει να πεθάνει. Ας βοηθήσουμε την φύση στο έργο της.

                                                                                 Χρίστος  Γούδης
                                                                           (Λαϊκός  Παρατηρητής)

Τις τελευταίες ημέρες, αναφορές πολιτών και επισημάνσεις εφημερίδων περί υπερπτήσεων αεροπλάνων που μας «ψεκάζουν» με χημικά, όπως εικάζεται από τις μακρές και διαχεόμενες στην ατμόσφαιρα ουρές των καυσίμων τους, δημιουργούν μιάν «ατμόσφαιρα» υπονοιών περί έξωθεν χειραγώγησης των μυαλών των πολιτών προ της κάλπης. Όμως η πλέον απτή και ορατή προσπάθεια χειραγώγησης  της λαϊκής ψήφου είναι εμφανές ότι επιχειρείται από τον επιλεκτικό τρόπο με τον οποίο τα τηλεοπτικά κυρίως μέσα μαζικής ενημέρωσης καλύπτουν, προβάλλουν ή αγνοούν πρόσωπα, γεγονότα, και καταστάσεις.

Εν ονόματι της «Δημοκρατίας», παρελαύνουν στην τηλεοπτική πασαρέλα «μάγοι, γόητες και αγύρτες» με τον προσήκοντα σεβασμό στις απόψεις τους, ακόμα και αν αυτές αρνούνται την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Με μία κραυγαλέα εξαίρεση: την απουσία στις ποικίλες προεκλογικές εκπομπές, εκπροσώπων της «Χρυσής Αυγής», παρά τα δημοσκοπικά ευρήματα τα οποία της δίδουν στις τελευταίες επιτρεπόμενες μετρήσεις ένα αξιοσημείωτο ποσοστό της τάξεως του 5%.

Περί της «Χρυσής Αυγής» όμως, πληροφορούμεθα από τα ίδια τα ΜΜΕ ότι πρόκειται περί ενός εωσφορικού, παγανιστικού, απόκρυφου και καταραμένου όφεως που εκκολάπτει συνεχώς αυγά, με τέτοιους ρυθμούς μάλιστα, ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι διαθέσιμα στον «πάσα ένα», για να τα εκτοξεύει κατά το δοκούν εναντίον των πολιτικών μας ταγών. Ενός όφεως εκχέοντος ενίοτε και υδάτινους πίδακες (ποτήρια νερό) με καυστικές ιδιότητες, δίκην αγιασμού που επιπίπτει επί δαιμονισμένων οι οποίοι υφίστανται εγκαύματα αντίστοιχα με αυτά της κινηματογραφικής ταινίας «ο Εξορκιστής», όπου το δυστυχές αθώο παιδάκι που κατέχεται από τα δαιμόνια νοιώθει με τρόμο την καυστικότητα του καθαρτήριου ύδατος κραυγάζοντας “it burns, it burns” («καίει, καίει»), μέχρι να απαλλαγεί από την λεγεώνα των τελωνίων τα οποία έντρομα καταφεύγουν σε χοίρους που εν πανικώ κατακρημνίζονται στα Τάρταρα της Κολάσεως της χώρας των Γα(ϊ)δαρηνών.

Και το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: γιατί, ενώ υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια, ουδέποτε προσκαλούνται εκπρόσωποι της «Χρυσής Αυγής» στις τηλεοπτικές συζητήσεις για να διαπιστώσουμε – σε βάθος χρόνου και όχι μέσα από τηλεοπτικά τρικ – «ιδίοις όμμασιν» το θρυλούμενο βδελυρό τους πρόσωπο και αφήνονται έτσι να πολλαπλασιάζονται δημοσκοπικά; Δεν είναι υποχρέωση των ΜΜΕ να καταδείξουν το «απόλυτο κακό» έτσι ώστε να αποφευχθεί η αποπλάνηση της Εύας από τον Όφι; Ή μήπως τελικά ισχύει η ρήση του μεγάλου Βραζιλιάνου ποιητή Μάριο Κιντάνα: «Αν εξαρτιόταν από τις μανάδες, δεν θα είχαμε πολέμους! Αλλά οι κόρες τους προτιμούν τους στρατιώτες…».

                                                                                    Χρίστος  Γούδης 
                                                                                      (Λαϊκός  Παρατηρητής)

Ευπαθείς κοινωνικές ομάδες όπως αυτές των ομοφυλοφίλων πρόσκεινται ευμενώς στην άκριτη και άκρατη εισροή μεταναστών, διότι δι’ αυτής αυξάνονται οι πιθανότητες άγρας σεξουαλικών συντρόφων τους από την ολοένα αυξανόμενη δεξαμενή νεαρών πτωχών ανδρών αλλογενούς προελεύσεως. Επιπλέον, μια τέτοια εισροή προκαλεί τον πολλαπλασιασμό των «τοιούτων» υπάρξεων, δεδομένου ότι η δραματική αύξηση της πληθυσμιακής πυκνότητας κάθε ζωϊκού είδους, όταν ο χώρος της κατοίκησής του παραμένει ανελαστικός, οδηγεί σε φαινόμενα καλπάζουσας ομοφυλοφιλίας, όπως έχει διαπιστωθεί άλλωστε και πειραματικά επί της κοινωνίας των τρωκτικών.

Η ομοφυλοφιλία ενδεχομένως να αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα της φύσεως προς σταθεροποίηση ενός εκθετικά αυξανόμενου πληθυσμού του πλανήτη, αποτέλεσμα των ετεροφυλοφιλικών συνηθειών των ανθρώπων, οι οποίοι αρχίζουν να γίνονται άχθος αρούρης ως προς τις δυνατότητες τού πλανήτη να τους εκθρέψει. Η αλλαγή σεξουαλικών συνηθειών στην ιστορία των ειδών είναι γεγονός καταγεγραμμένο και τεκμηριωμένο επιστημονικά και δεν αποκλείεται να συμβεί και στο ανθρώπινο είδος για να διασφαλίσει την απαιτούμενη σταθεροποίηση τού πληθυσμού της Γης σε σχέση με τις δυνατότητες της τελευταίας να τον εκθρέψει, μέχρι τουλάχιστον την εποχή που μελλοντικά τεχνολογικά επιτεύγματα θα καταστήσουν εφικτά τα διαστημικά ταξίδια, προς εποικισμό άλλων πλανητών από τον πλεονάζοντα πληθυσμό της Γης.

Σε τοπικό όμως επίπεδο, κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της. Στην περίπτωση της Ελλάδος, η οποία, σε αντίθεση με την πληθυσμιακή έκρηξη άλλων χωρών, πάσχει από υπογεννητικότητα και χαρακτηρίζεται από έντονο δημογραφικό πρόβλημα, το μοντέλο της ομοφυλοφιλίας ως παράδειγμα προς μαζική μίμηση δεν είναι συμβατό με τις ανάγκες της. Παραμένει όμως χρήσιμο ως εξαγώγιμο προϊόν σε χώρες οι οποίες μαστίζονται από υπερπληθυσμό, όπως για παράδειγμα η Κίνα, η Ινδία, η Αίγυπτος αλλά και όμορες χώρες όπως η Τουρκία. Από αυτήν την άποψη, η προώθηση μιας εκστρατείας υπέρ της μετανάστευσης Ελλήνων ομοφυλοφίλων σε αυτές τις χώρες, ίσως μέσα από διακρατικές πολιτισμικές συμφωνίες υπό την αιγίδα πάντοτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η ομάδα των «ευρωφυλοφίλων» δεν είναι καθόλου σκιώδης (αλλά εμφανώς «συκη-ώδης»), θα αποτελούσε ευεργετική πρωτοβουλία αμοιβαίου συμφέροντος μεταξύ ημών και των χωρών που χειμάζονται από άκρατο υπερπληθυσμό.

Χρίστος Γούδης

(Λαϊκός Παρατηρητής)

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Δεξιά σήμερα είναι και ευκρινές και αναπόδραστο. Μπροστά στο σταυροδρόμι των αποφάσεων και αφού έχει ήδη απορρίψει κανείς, για λόγους στοιχειώδους ανθρωπισμού, τα σχήματα της «οικονομικής – και οικονομημένης – Δεξιάς» (τα οποία διακατέχονται από σύνδρομα αντικοινωνικού φιλελευθερισμού και εγωκεντρικού αυτισμού), δύο δρόμοι είναι ανοιχτοί: ο βατός και ο δύσβατος, η λεωφόρος και το μονοπάτι, ο συστημικός (εντός του παρόντος πολιτικού σκηνικού) και ο αντισυστημικός (του γκρεμίσματος του «Ναού» και της τριημέρου εκ βάθρων ανοικοδόμησής του). Ή θα πορευθούμε, διαχειριζόμενοι την εθνική μας ήττα, με την προοπτική μιας βαθμιαίας ανασυγκρότησης της χώρας επάνω στις επιβαλλόμενες ευρωπαϊκές σιδηροτροχιές και την ελπίδα μιας παράλληλης κάθαρσης του υπάρχοντος πολιτικού μας χώρου (κάτι που εξαρτάται από τις ορθές επιλογές προσώπων που μπορούν να επιφέρουν διά της ψήφου των οι πολίτες) ή θα συγκρουσθούμε μετωπικά με ένα πολιτικό σύστημα (εφόσον θεωρούμε ότι δεν έχει πλέον δυνατότητες ανάταξης) μέσα στα πλαίσια μιας συνεπούς ριζοσπαστικής δυναμικής με επαναστατικό ορίζοντα και με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Με άλλα λόγια, καλούμαστε να επιλέξουμε ή το «έτσι» ή το «αλλιώς».

Εκείνο το οποίο σίγουρα δεν αποτελεί λύση είναι η υπερψήφιση υποτιθέμενων δεξιών σχημάτων ή προσώπων (ανεξαρτήτως χώρου στον οποίο ανήκουν) που χαρακτηρίζονται από αφερεγγυότητα και αναξιοπιστία (έργων και λόγων). Που επέδειξαν στο παρελθόν με την στάση, την συμπεριφορά, και την ιστορία τους ότι, μέσα από τις συνεχείς εναλλαγές τακτικής (σύνδρομο της αιώρας, κοινώς «κωλοτούμπας») ή μέσα από έναν άκρατο και ακροβατικό βερμπαλισμό (σύνδρομο του λεκτικού πληθωρισμού ή σύνδρομο της πομφόλυγος, κοινώς «φούσκας») υϊοθετούν την ερμαφρόδιτη και «κβαντική» προσέγγιση τού «και έτσι και αλλιώς». Όμως, μόνο στον μικρόκοσμο της κβαντικής φυσικής υπάρχει το δισυπόστατο της ύλης: «και σωματίδιο και κύμα» ταυτόχρονα. Κατ’ αναλογίαν, μόνο στον μικρόκοσμο της πολιτικής μπορεί  να έχουμε «και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο». Ο μικρόκοσμος όμως της πολιτικής παραμένει μικρόκοσμος (πνευματικά, αισθητικά, οργανικά), και το «σύνδρομο του χαμαιλέοντος» που τον διέπει δεν αποτελεί διέξοδο, αλλά μόνον υπεκφυγή ανάληψης ευθυνών και τρόπο ιδιοτελούς ανέλιξης «εις υγείαν των κορόϊδων».

                                                                                               Χρίστος  Γούδης

                                                                                          (Λαϊκός Παρατηρητής)